lunes, 26 de marzo de 2012

ALOUMIÑOS


UN


Os primeiros e tenues raios de sol penetraban xa a través das entornadas contras da habitación cando escoitou soar o teléfono. Ergueuse pausamente e, mentras cunha man premía o botón do receptor, coa outra buscaba infructuosamente por un paquete de tabaco que non se atopaba na mesiña de noite. Maldeciu entre dentes e percatouse de que o seu interlocutor o oira, pois estrañáballe moito que o primeiro que lle preguntase fóse se se atopaba ben. Díxolle que si e falaron un cachiño. Despois despedíronse e repetiulle unha vez máis que el mesmo se faría cargo.

—Non te preocupes, xa me encargo eu. ¿A que hora estaredes alí?

—Sobre as catro e media, cinco. Como toda a vida.

—Moi ben. Falo eu con Torron e con Miguel. Vémonos alí.

Colgou o teléfono e aguantou o aire nos pulmóns durante un anaco, que lentamente foi liberado, ao tempo que se lle figuraba demasiado fresco e pouco enrarecido para tratarse das oito e media da mañá dun día de parranda. Decidiu liar un pito tranquilamente, no seu sofá preferido, ao carón dun botellín de cervexa que esquecera meter na nevera. O seu apartamento era frío e o refrixerador estaba escarallado, polo que a diferencia entre unha cousa e outra non era moita. Despois de botar unha pequena mexada, sentou comodamente no sofá e prendeu o cigarro. Deixou que o fume do mesmo entrase paseniño, moi pouco a pouco, e comezou a lembrar aquela última tarde de ensaio. Daquelo facía xa case dez anos.


DOUS


Vituco comezaba o ensaio arrancando os primeiros acordes de «Adiante», que en menos dun ano se convertera no máis grande éxito da banda ata o momento. O tema comezaba a modiño, case que de vagar, para ir medrando lenta e inexorablemente ata alcanzar un éxtase colectivo que nin propios nin extraños coñeceran endexamais.

«O tempo pasa, e é que o tempo non para
Mentres arredo das nostalxias do pasado, pero
Os cemiterios vanse enchendo de amoras
O corazón vai baleirando de amizades... »

As primeiras veces que ensaiaran a canción nin o propio Vituco fóra quen de percibir todo o potencial do tema, e moito menos dera en imaxinar que sería capaz de abrirlles un mercado e un público que ata o de aquela se lles mantera a unha distancia prudencial, pero que agora non só enchía as salas de concertos e os campos das festas de todo o país, se non que conectaba co grupo e coa súa filosofía a niveis máis profundos. A forza da canción chegaba incluso a esgotalos física e mentalmente durante os ensaios, que comezaban e remataban cun tema que os entendidos calificaban xa de buque insignia dunha banda que disfrutaba do seu mellor momento.

Aquel martes pola tarde todo se torcería para a banda de Aríns. Ao rematar o primeiro pase de «Adiante», Xaco percibiu algo que máis tarde, no seu foro interno e ao amparo dunhas cervexas, sumerxido na tensa calma que o envolvía todo mentras esperaban que alguén os chamase do hospital, se lle cravou na alma como un coitelo que se funde no propio corazón, empuñado polo mellor amigo, que se burla de ti na mentras di que non pasa nada, que deas media volta e que comeces a andar, co coitelo chantado no peito.

O gaiteiro non tocaba esa primeira peza do ensaio e moitas veces nin sequera ocupaba o seu posto ata que esta finalizaba, xa que os coros de «Adiante» os facían Duarte e Xan, e na canción non soaba o instrumento galego por antonomasia. Ese día ademais estaba a banda sóa no cortello, xa que Mó Ni Ka estaba arriba pintando un cadro de escuros tonos, cunha terrible torre como motivo principal, e ninguén viñera ver o ensaio dos Ruxe. Asi que tranquilamente, e sen presa por rematar a súa media de Estrella, Xaco se deleitaba coa primeira revisión que o grupo lle facía ó tema que á postre se ía converter no máis emblemático da banda de Aríns.

A peza finalizou como de cotío, cos rapaces extenuados e cun brillo nos seus ollos que dicía ben claro que iso era o que máis lles gustaba facer, e que non o cambiarían por nada nin por nadie. Xaco deixou que o último trago de cervexa baixara de vagar pola súa gorxa e fitou a Vituco con orgullosa satisfacción, mentras percibía algo que máis tarde Antón e Miguel definirían como «a típica fatiga de Víctor ao rematar de grabar un disco», hipótese corroborada por Álex cun pequeno asentimento de cabeza. Un repentino e superficial cambio na expresión do cantante, demasiado débil como para que o percibise alguén que non compartise con el anos e anos de experiencias e recordos, se pousou durante unhas décimas de segundo na faciana de Vituco, ao que pareceu cambiarlle o ánimo.

O ensaio proseguiu polos derroteiros habituais, ora con Miguel propoñendo algún que outro acertado arranxo, ora con Xaquín demostrando unha vez máis a súa grande destreza coa gaita, sempre baixo a atenta e benefactora mirada de Álex, que dende a súa privilexiada posición tiña conta do resto dos seus compañeiros. Sen présa pero sen pausa ían debullando tema a tema o repertorio do seu próximo concerto, para o que aínda faltaban un par de semanas, e que de novo os levaría a tocar en Ourense, no Derrame Rock.

Non foi ata pasadas as dez e media cando o tivo lugar o desastre. Xa estaban esgotados cando comezaron a tocar por segunda vez o fatídico tema. Antón sentía molestias no antebrazo e xa non sabía cómo carallo poñer a muñequeira, pero non se queixou, cousa que V escrutou perfectamente no seu xesto, dedicándolle o mellor dos seus sorrisos e decíndolle coa mirada «por hoxe estivo ben, pero aínda non rematamos, tio». O resto dos membros da banda, axenos á complicidade do baixo e do cantante, amañabanse o mellor que podían para rematar co ensaio. Tocaron de marabilla e fixeron unha das mellores versións que recordaban, e calquera que os vise, lles gustara ou non a súa música, non tería máis remedio que aplaudilos con todo o seu corazón, agradecidos de poderen asistir a semellante demostración de entrega e dedicación. Non eran músicos, eran seis amigos que compartían un modo de vida e unha forma de entendela.

O cantante caeu como un saco de patacas nada máis rematar o ensaio. Nun primeiro momento ergueuse polo seu propio pé, pero a segunda vez que intentou dar dous pasos seguidos, deu de novo cos seus ósos no reformado chan do cortello. Entre todos o recolleron e o levaron para o sofá, onde puideron ver claramente a palidez do seu rostro. Xan remexía o botiquín de primeiros auxilios, buscando un pouco de alcol para que Vituco o ulise. Torroncho xa marchara pola porta, na procura de Mó Ni Ka. O cantante de Ruxe-Ruxe acordou por última vez, entre os seus compañeiros. Sevilla estaba de xeonllos, xusto diante del, dándolle pequenas labazadas tratando de que acordase. Ao seu lado, Xaco e Miguel o agarraban, impedindo que caese de morros, pero non recoñeceu a ningún deles. De novo sentiu como a cabeza lle pesaba unha tonelada e non puido resistilo máis. Deixouse ir.


TRES


Hai cousas que poden ser e cousas que non poden ser. Dentro das que non poden ser, hainas que non poden ser sen máis, porque non, e hainas que poden ser pero que é moi fodido que pasen, como por ejemplo que un rapaz de seis anos derribe un cazabombardeiro co oso dunha aceituna, por moi forte que o rapaz lle poida bater ao oso. Mó Ni Ka sabía esto perfectamente, pero negábase a deixar que o mundo decidise por ela, e por suposto negábase a crer que todos os médicos  e especialistas que atenderan a Vituco durante os últimos anos levaran razón. Non negaba que tivesen algo de razón, pero por deus bendito, non toda a razón.

A grandes rasgos, os médicos afirmaban que Víctor sufrira un tremendo desgaste nervioso que fóra tendo lugar ao longo dos anos, e a forma que tivo de materializarse dito desgaste, de forma tan repentina, non facía máis que corroborar os diagnósticos duns e doutros especialistas, dende neurólogos e cardiólogos ata inmunólogos, pasando por algún que outro pseudo-especialista sen escrúpulos, disposto a gañar catro pesos ofrecendo baldías promesas que se esvaecían máis rapidamente que os poucos aforros que a familia e amigos do cantante poñían á súa disposición. As tremendas consecuencias de tal desgaste nervioso se manifestaron nunha parálise case total que mantería a V dependente dunha cadeira de rodas o resto da súa vida e un prematuro alzehimer para o que nunca se está preparado, e que en pouco tempo se encargou de acabar con todas as esperanzas de recuperación do cantante e compositor.

Pasou o tempo e pouco a pouco propios e extraños foron olvidando ao carismático cantante de Aríns, da mesma forma que o adolescente olvida e relega os seus vellos xoguetes a un escuro curruncho da caixa de tesouros que noutro tempo prometeu conservar e protexer coa súa vida, pero que agora, é lei de vida, lle interesa máis ben pouco e lle serve aínda de menos utilidade nas tarefas diarias de seducción das mozas que se fixan nos seus preciosos e impersoais ollos azuis.
  

CATRO


Din os expertos e entendidos que a vida se lle fai a un máis longa e productiva se se move dun lado para outro, se ten un traballo que non o ate de por vida a un lugar concreto, ainda que ese lugar sexa a cidade ou aldea dos seus soños. O lugar soñado pode converterse no peor dos infernos se un non ten incentivos, se non experimenta certos cambios e se permanece por moito tempo atado a unha rutina que tarde ou cedo acabará por fundilo na máis terrible das depresións.

Afirman pois os expertos que a vida se lle pasa a un por diante nun periquete se é víctima do aburrimento, se durante demasiado tempo fai día tras día o mesmo que fixo a semana pasada, o mes anterior e durante os últimos 20 anos da súa vida. Sempre e cando a vida que un viva non sexa a carón dun enfermo crónico ou desvalido. Nese caso, os expertos poderían ir a tomar moito polo cú, porque non teñen ni puta idea. O que seguramente lle resulte axeno a esos expertos do carallo é que, como dicían os outros «Os milagros existen, ou non o ves?». E é que certo día un bo home tivo un soño moi interesante. Deixádeme que vo-lo conte.

No seu soño o home podía andar, non estaba supeditado o seu movemento a cadeira de rodas algunha, e camiñaba polos vellos carreiros da terra que o vira nacer. Non tiña nin frío nin calor e un fermoso día parecía ser todo o que necesitase para ser feliz. Pareceulle andar durante horas, aínda que non estaba moi seguro diso, pois parecía percorrer unha e outra vez o mesmo verde camiño. De súpeto atopouse cunha rapaciña pequena que lle sorría alegremente. A rapaza era fermosísima, moito máis que o soleado e brillante día que facía, moito máis que a gozosa sensación que tiña ao percorrer os vellos camiños que lembraba da súa infancia, e que parecía encher de gozo e xúbilo o seu corazón.

Non lembraba ter sido obxeto de sensación tan pracenteira en toda a súa vida. A rapaza tiña o pelo negro como o azabache e sostiña na man esquerda unha fermosa rosa vermella. Unha rosa vermella que xa vira nalgures. A rapaza pareceu falarlle pero o home non puido oir nada do que lle decía, así que se axeonllou e, ao tempo que collía a rosa que a rapaza lle tendía, escoitou como a rapariga lle decía que espertase, que non fixera chorar máis a mamá e que se puxera ben.

Abriu os ollos e alí estaba de novo a rapaza, a carón da súa branca cama de hospital, alumeada por unha fría e tenue luz flourescente, ao lado de Mó Ni Ka. Victor fitou a ambas mulleres e non tivo que preguntar nin tampouco tivo que ser respondido. A rapaza era certamente fermosa, o vía nos ollos da pequena, nos ollos da súa nai, que agora deixaba escapar unhas cálicas e delicadas bágoas dos seus preciosos ollos. As bágoas que agora pingaban sobre a súa man non eran de amargura, como as que derramara antano, senon de ledicia.
   
Mó Ni Ka bicouno con delicada tenrura e nese mesmo intre a muller puido comprender por fin que todo o que sufrira e todo polo que tivera que pasar pagara a pena, e que todo o tempo perdido sería finalmente restituído, dunha forma ou doutra. Apartouse suavemente, sen deixar de miralo e deixou sitio para que a pequena tamén o bicara. Vituco tendeulle a man, despacio e paseniñamente, invitando á pequena a que se acercase, para poder así imitar á súa nai. A pícara acercouse a modiño, e cando o seu pequeno vestido azul e branco rozou a cama do convalecente, abriu os beizos e volveu a falarlle, pero ao igual que no soño, non podía escoitar o que decía, asi que Víctor non tivo máis remedio que acercarse el mesmo á cativa. Por fin puido escoitar as súas verbas.

—Dareiche un bico cando espertes.


CINCO


A case que cento dez kilómetros por hora pola A-6, A Balbina circulaba ao límite da súa velocidade, cargada como ía coa banda de Aríns e todos os seus trebellos. Facía un par de horas que deixaran Madrid atrás, na fermosa mañá do primeiro de Novembro, e menos de hora e tres cuartos dende que parasen na primeira gasolineira, para mercar merdalladas que meter na boca, pra enganar á fame. Ao volante ía Sevilla, e ao seu carón, Vituco espertaba dun desacostumado e extraño sono. Foi Álex quen dou a boa nova ao resto dos ocupantes da furgoneta.

—Mirade pra ahí, por fin espertou.

—Carallo, meu. Levas unha hora roncando —Miguel saudouno dende os asentos de atrás.

—Buff, tíos. Tiven un soño raro de cojones.

O cantante desperezábase pouco a pouco, amosando a súa sorpresa por ter quedado frito no camiño de volta do grandioso concerto que deran no Irish Rover facía menos de doce horas. Dende o asento que tiña xusto detrás notou como lle chegaban as caricias que Mó Ni Ka lle facía na caluga, e deixouse estar, mentras a rapaza lle preguntaba se lle prestara o soño que tivera.

—Prestoume mogollón, tío. Prestoume mogollón.

martes, 17 de enero de 2012

LA SOMBRA DEL ABETO


La lluvia aún caía generosamente sobre los tejados de París y Mara mucho se temía que el último paseo de las vacaciones tendrían que darlo con los chubasqueros puestos. Aún así, pasear por Paris no es lo mismo que pasear por el Franco, con o sin chubasqueros. Se apearían del metro en Alésia y recorrerían alegremente la Avenida de Maine, en busca de los jardines atlánticos, sus favoritos. Allí se besaron por primera vez y esta tarde, doce años después, se volverían a prometer amor eterno. Luego se perderían por los infinitos recovecos que las calles de Montparnasse les ofrecían y, a última hora de la tarde harían sus maletas, de regreso al hotel. Por la noche harían dulcemente el amor y se quedarían dormidos uno junto al otro.

Llegaron exhaustos a casa. El vuelo de regreso había torturado la maltrecha espalda de Mara y una terrible migraña había asaltado a Julián durante todo el vuelo. El calor que reinaba esos días en Santiago de Compostela les impidió dormir la primera noche, y desvelados ambos, decidieron deshacer las maletas y separar los regalos que harían a sus amistades a la vuelta de las vacaciones de verano. Mara se pasó más de dos horas delante del ordenador portátil, seleccionando aquellas fotografías que más le interesaba imprimir, desechado aquellas en las que uno de los dos enamorados salía desfavorecido, o bien representaba una pose o situación redundante, y es que la memoria de 16 GB que habían llevado en la cámara les había permitido sacar infinidad de fotografías. Al fin se dio por vencida cuando el grupo de instantáneas todavía sobrepasaba el centenar, y mientras despertaba a Julián, que se había quedado dormido junto a ella, al cobijo de una de sus novelas de detectives, informó a éste de que eran ya las ocho y media, y que el trabajo los esperaba a ambos.

A media mañana, durante su descanso para el café, Mara dejó la tarjeta de memoria en un establecimiento para revelado de fotografías y volvió a su despacho lo más rápidamente que el tráfico y su maltrecha espalda se lo permitieron. Se pasó casi todo el día sin trabajar, saturada por la avalancha de preguntas de sus compañeras, que no dejaban de repetir una y otra vez lo mucho que la envidiaban, demandando cada vez más detalles acerca de las dos semanas que ella y su novio se habían pasado en el norte de Francia. Julián, por su parte, vio como su turno transcurría de forma rutinaria, y sólo los clientes que eventualmente salpicaban el mostrador de recepción en busca de un recambio le ofrecían una pizca de conversación en el anodino discurrir de su existencia. Todavía no eran las seis y media cuando Mara lo telefoneó y le preguntó si le importaría pasar a recoger las fotografías que había dejado para revelar esa misma mañana, ya que ella había quedado con unas amigas al salir del trabajo, para tomarse unas cañas. Le dijo simplemente que lo haría y le colgó. Una hora más tarde entraba por la puerta de la tienda de fotografía.

Después de dirigirse al chico del mostrador y decirle que buscaba unas fotografías que una chica rubia, menuda y de nombre Mara había dejado allí por la mañana, se dispuso a revolver entre los cientos de paquetes de fotografías que colmaban una superpoblada mesa de exposiciones. Después de abrir tres paquetes, al fin dio con el que andaba buscando, en dónde pudo reconocer la triste sonrisa y la melancólica mirada de su novia. Pagó las fotografías y se encaminó a su casa. Seguramente Mara llegaría tarde y hoy le tocaría cenar sólo. Una frugal cena compuesta por una cerveza, unos pocos nachos con queso y un bombón francés traído directamente de Paris fue todo lo que Julián cenó esa noche, sin parar de hacer zapping por todos los canales de la infame televisión española.
 
Mara llegó a casa sobre las doce y media y encontró a Julián en su más clásica estampa, recostado en el sofá, devorando ávidamente una de sus muchas novelas. Le dio un tierno beso y dejó su bolso y las llaves sobre la mesita de la sala de estar, encima de la cual descansaba el paquete con las fotografías de su viaje al norte de Francia. Lo cogió y se acurrucó al lado del incansable lector, que ya le había hecho hueco en el sofá, junto a su cojín preferido, regalo de cumpleaños de su mejor amiga Paula. Rompió el celofán que el dependiente de la tienda de revelado había puesto en la solapa del sobre, y sacó las fotos para verlas una a una, detenidamente. No logró recordar haber sacado las dos o tres primeras, y cuando llegó a la cuarta, se convenció de que aquellas no eran las fotos de su viaje. En ellas, aparecía una chica de su misma altura y sorprendentemente parecida en los rasgos faciales, pero definitivamente esas no eran las fotografías que había dejado para que se las revelasen.

Dejó las fotografías en manos de un estupefacto Julián, que se había apartado de su libro cuando oyó decir a Mara que se había equivocado de fotografías. Trató de entender cómo demonios se había podido confundir, y terminó por comprender que simplemente no había prestado demasiada atención al cotejo de las fotografías. Al tiempo que Mara comprobaba que efectivamente la tarjeta de memoria contenía sus fotografías, Julián pasó una por una las más de cien reproducciones ante sus ojos, y lo que pudo observar estuvo a punto de perturbarlo sobre manera. Al parecer, no todas las fotografías pertenecían a la misteriosa chica, que tanto se le parecía a Mara, si no que también había instantáneas de ambos, durante los días que estuvieron en Paris, aunque no recordaban haberlas tomado, ya que aparentaban estar tomadas desde distintos ángulos y lugares.

Pero eso no era todo. Entre las más de cien fotografías que conformaban el paquete, ahora sostenía en sus manos una fotografía que ignoraba que hubiese sido tomada. Se trataba de una fotografía tomada justo al lado de una iglesia, allí mismo, en Santiago de Compostela, en la Colegiata del Sar. Lo imposible de la fotografía residía en el tiempo que hacía que se había tomado, pues el aspecto que presentaba era de unos veinte años atrás, cuando Julián peinaba suaves y brillantes bucles de oro, y en el lugar en que había sido tomada, pues por aquellos años, Julián vivía en un bonito pueblo pesquero, lejos de la capital gallega. No pudo más que echarse la mano a la incipiente calva que desde años le había producido la única herencia que su padre le había legado en vida. En un frenético intento por dar explicación a la terrible serie de acontecimientos que amartillaba sus sienes, trató vanamente de encontrar el archivo original en la tarjeta de memoria. Por más que buscó no logró encontrarla.

Se guardó la fotografía en su cazadora con protecciones y tomó el caso y  los guantes de un rincón del salón, mientras oía como Mara lo instaba a permanecer a su lado. Al tiempo que escuchaba las lamentaciones y sollozos de su novia, Julián atravesó la puerta de su casa. La Colegiata del Sar estaba a unos pocos kilómetros y en motocicleta, no tardaría en llegar ni cinco minutos. Aparcó la moto en la entrada principal de la iglesia, justo al lado de la entrada al parque infantil, y echó mano de la fotografía que había guardado en su bolsillo; en ella aparecía apoyado en uno de los contrafuertes del edificio, mientras sonreía en relajada actitud. Se acercó al lugar en dónde supuestamente había descansado hace más de veinte años y nada de aquel rígido conglomerado de piedras y argamasa le llamó poderosamente la atención.

Buscó y buscó por las cercanías de aquellos muros la posibilidad de una marca, efigie o símbolo que pudiera darle alguna pista de la razón que lo había llevado allí hacía años, sin que él pudiese si quiera recordarlo, pero sus ímprobos esfuerzos lo desalentaron. Finalmente, siguiendo una especie de corazonada, trató de determinar la posición exacta en la cual se había tomado la fotografía, y con ella en la mano, fue retrocediendo poco a poco, al tiempo que cambiaba ligeramente la dirección de alejamiento, guiándose por una imaginaria línea que había trazado sobre la fotografía, y que proyectaba sobre el contrafuerte de la iglesia.

Justo cuando creyó encontrarse exactamente en la misma posición en la que se había tomado la fotografía, noto cómo la superficie debajo de sus pies cambiaba de textura. Lentamente, asustado por la indescriptible sensación que lo embargaba, abrió las piernas para ver, todo lo malamente que se lo permitía un viejo abeto, situado delante de una farola, a más de treinta metros a sus espaldas, lo que se encontraba debajo de sus extremidades inferiores. La sorpresa pudo ser mayúscula, de no haber sucedido lo que aconteció inmediatamente. Al parecer, debajo de sus pies y cubiertas de una gruesa capa de húmedo musgo, se hallaban talladas en piedra dos huellas de botas idénticas a las que él calzaba para montar en moto, exactamente iguales a las que ahora mismo llevaba.



Sin tiempo para sorprenderse por su hallazgo, el mundo a sus pies cedió y de repente se vio descendiendo por un interminable y oscuro, muy oscuro tobogán de piedra, que desgarraba poco a poco una cazadora de motero que todavía no había podido demostrar su eficacia en un percance de tráfico, pero que ahora estaba justificando todos y cada uno de los cientos de dólares que le había costado. Al final de su vertiginoso descenso, la cazadora, hecha añicos, no pudo evitar del todo que sus hombros y espalda sufriesen lo indecible a causa de las dolorosas rascaduras y magulladuras que habían ido recolectando durante el mareante descenso.

Ante Julián se presentó una oscura figura, de gutural voz y de unos dos metros de altura. Conforme se iba acercando a Julián, todavía tendido y examinando sus múltiples cortes y arañazos, su estatura parecía decrecer, mientras su voz se iba endulzando, poco a poco. El atónico muchacho, que ya andaba por la treintena, logrose poner en pie, al tiempo que un sorprendido hombre trajeado, escrupulosamente de negro, le tendía una mano, más en actitud caballeresca que de ayuda. Dijo, por fin:

—No te esperaba hasta dentro de treinta y cinco años. Me sorprende verte aquí.

El siniestro personaje contó a Julián muchas cosas, entre ellas que, efectivamente, antes de poder disfrutar de su edad dorada, pasaría a engrosar las filas de lo tenebroso. Hablaron y discutieron sobre muchos aspectos, pero sólo uno cayó como una losa sobre el corazón del joven coruñés; se trataba de los diez años que deberían transcurrir hasta que su amada Mara se presentase ante el oscuro personaje. Julián preguntó acerca de la posibilidad de dilatar dicha visita lo máximo posible, y el siniestro personaje, como buen vendedor, le reveló la posibilidad de dilatarla o de contraerla, siempre a costa del propio tiempo que le quedaba a él mismo. Finalizada la reunión, Julián aspiró un polvo que el tétrico personaje le ofreció, al tiempo que acordaba sobre su moto, con la cazadora intacta.

viernes, 2 de diciembre de 2011

EL PRIMER DÍA


El pie izquierdo no me quiere hacer ni caso. Lo notifico. El brazo izquierdo lo muevo trabajosamente y la cadera parece chirriarme a cada paso que doy. También lo notifico. Al cabo de unos minutos ya casi no puedo moverme y comienzo a descargar el arma. Varios muertos y muchos más heridos es el balance de la falta de criterio de mi instructor de la academia. Siempre supuse que dentro de mi cabeza las cosas no iban demasiado bien, pero esto es el colmo. Fin de la transmisión. “Menuda escaramuza. Informe al vicepresidente. Dígale que los nuevos T133 todavía no están preparados para la patrulla. Pero lo estarán...”

CALMA TOTAL


El pie izquierdo no me quiere hacer ni caso, así que lo intento con el derecho. Es inútil, no dará resultado. No lograré moverme; lo he intentado mil veces, día tras día, con yermo resultado. Siento como mi pecho se expande y se contrae con lento ritmo, en una especie de firme coraza. Mis ojos completamente abiertos vagan desesperadamente intentando comprender, y se encuentran con los satíricos y burlones gestos de un pequeño mocoso, que parece prestar demasiada atención a mi aspecto para poder entender mi angustia. Es su madre quien de un pequeño empujón lo devuelve al mundo real, “Deja en paz a ese maniquí y date prisa”.

jueves, 1 de diciembre de 2011

TRAICIÓN


El pie izquierdo no me quiere hacer ni caso. Me hundo y siento cómo la presión aumenta sobre mi cuerpo y mi mente comienza a perder el dominio de sí misma. Unos metros más y ya no podré aguantar la respiración. La temida y placentera sensación de borrachera comienza a apoderarse de mí y ahora poco importan la traición y la infidelidad de mi mujer, que me ha vendido por unas pocas piedras preciosas. Un enorme blanco se dispone a echarme de este mundo a dentelladas, pero parece pensárselo dos veces al verme tragar agua y sonreírme cual poseso al pensar en el regalo que he dejado en cubierta.

jueves, 10 de noviembre de 2011

SANGRE


Tal vez si hubiera preguntado dónde. Tal vez si se hubiera molestado en escucharle... Rudy bebía ahora con ahínco de una bolsa sanguínea que ya estaba por la mitad; a sus pies, otras cuatro habían sido despojadas del vital líquido. Rudy sentía cómo la vida se insuflaba poco a poco por sus venas, tal era su metabolismo de vampiro. Un par de bolsas más y no tendría que volver a sobornar a Michael en un par de semanas, que ahora corría hacia él vociferando y con el rostro desencajado. El mismo rostro desencajado que ahora mismo mostraba Rudy, tras leer "CONTAMINADO: SIDA" en las bolsas vacías.

MADISON AVENUE


Tal vez si hubiera preguntado dónde. Si sólamente se hubiera parado un sólo instante, tal vez todo el horror y todo el dolor desatados no habrían sido en vano y las vidas de una familia no habrían sido segadas inútilmente. Tal vez ahora mismo Philip Mason, ex agente de la CIA, no estaría sentado en la silla eléctrica, y tal vez Carlos Rubio, jefe del cartel Chinchilla, no se habría evadido del país. Tal vez si el viejo Philip no se hubiera visto ciego de ira y no hubiese irrumpido en el 123 de Madison Avenue en lugar del 123 de Madison Street...

SAIKO


Fue entonces cuando el guerrero ronin dio por perdida la batalla. Suavemente retiró el filo de su forjada katana, con un suave y grácil movimiento descendente, que acabó por desarmarlo. Su oponente, con la fría meticulosidad de lo cotidiano, separó su cabeza del tronco de su ahora sí, ex-propietario. Su último pensamiento fue para la pequeña Saiko, que pronto sería liberada en cuanto la noticia de su muerte llegase a oídos del señor feudal. El viejo muere y la niña vive. Le parecía justo. Una macabra sonrisa parecía atisbarse en sus ya fríos labios, separados unos dos metros y medio de su cuerpo.

miércoles, 26 de octubre de 2011

SOMBRAS DEL PASADO


Faltaba muy poco para el amanecer y nadie transitaba todavía por las mojadas calles de Boston. Entró por la puerta de atrás y se quitó el abrigo, unos dos kilos más pesado que cuando se lo había puesto por la mañana; dobló y guardó una capucha de poliester y sus viejos guantes de cuero, lavó concienzudamente el sanguinolento cuchillo, y se fue directamente a la cama. Durmió unas dos horas y a las nueve y media fue despertado por la sirvienta, que como cada sábado se había ido a pasar la noche con su novio, en el East End. Robert Brammer se tomó dos huevos duros para desayunar, un par de tostadas de mermelada de arándanos y una buena taza de café.


Dió la mañana libre a Susan y se lió un apestoso cigarrillo que se fumó mientras bajaba hacia el centro, por la bulliciosa calle Gloucester. Hacía muchos años que odiaba esa marca de tabaco en concreto, pero le sentaba bien después de haber comido los indigestos huevos que Susan le preparaba a diario; la fuerza de la costumbre había aportado también su granito de arena, así que continuaba fumando el asqueroso tabaco. Las conversaciones de la multitud parecían mucho más atropelladas y exaltadas que de costumbre, y salvo unas cuantas palabras sueltas, por lo general carentes de sentido y con cierto tono de amargura, no pudo entender absolutamente nada. Por fin llegó al 123 de Flak Street.

En la puerta le estaba esperando Seamus, el viejo pastor belga. Dejó que el cánido le acompañase por las escaleras, y antes de que Robert se dispusiera a tocar el timbre, una voz al otro lado de las escaleras atrajo su atención. Mary estaba preparando la tierra para plantar unos bulbos que le habían traído desde el viejo continente. Ella decía continuamente que no echaba de menos Inglaterra, pero Robert era mucho más observador de lo que Ewan pudiera serlo nunca, y los tristes ojos de la mujer contaban una historia diferente.

Fue hacia ella y se saludaron cordialmente, con menos efusividad que en otras ocasiones. Su aventura se había terminado hacía mucho, mucho tiempo. Entraron juntos en la casa y Mary, tras dejar sus herramientas en una pequeña estancia justo al lado del recibidor, se lavó las manos mientras informaba a su marido de la llegada de Robert. Los tres habían sido siempre muy buenos amigos, e incluso después de la muerte de Irene, los lazos que los unían se habían mantenido firmes y en su sitio. Era su amistad sincera y deliciosamente afectuosa.

Después del almuerzo Ewan y Robert se quedaron a solas mientras Mary preparaba el café. Eran ingleses pero se habían adaptado al café con gran rapidez y entusiasmo. Ewan aprovechó la ausencia de la mujer para poner al corriente a Robert del suceso de la noche anterior, que esa mañana parecía ser la comidilla de todo el mundo, con la excepción de Robert y tal vez algún que otro despistado de la vida social de Boston. Ewan le contó que esa mañana temprano, poco después del amanecer, una chica había sido encontrada muerta, degollada por dos finos tajos hechos posiblemente con un afilado cuchillo. Habían extraído el riñón derecho de la víctima y desparramado sus intestinos por todo el callejón en dónde Julia Writer había encontrado su atroz final.

Cuando Mary entró con la bandeja de las pastas y el café, advirtió de inmediato el cambio que se había perfilado en el rostro de Robert. Ewan se lo había contado, y a juzgar por la pálida expresión de su cara, no se había ahorrado ni el menor de los detalles. Estaba furiosa, y no porque su marido hubiese incumplido su palabra —lamentablemente, en los últimos tiempos, lo hacía con quizás demasiada frecuencia—, sino por lo trastornado que se veía Robert. 

Durante la investigación de la muerte de Annie Chapman y las otras cuatro prostitutas, Robert se había visto acosado por la prensa y salpicado por la investigación policial. Durante varios años tuvo que sufrir en el domicilio familiar las idas y venidas de infinidad de agentes de la ley, provocando el lamentable estado mental de su madre, que finalmente había muerto, aquejada de una terrible fiebre. Una vez absuelto y libre de toda sospecha, cedió a la presión de su padre y se instaló en la hacienda que su viejo tío Milius tenía en Boston, recibiendo para ello parte de su herencia por adelantado.



Varios años más tarde el destino depararía a Robert el grato reencuentro con sus viejos amigos, que acompañados de Irene y Peter Norton, se habían unido a él en el Nuevo Mundo. Peter encontraría una prematura muerte a manos de Irene y, aunque nunca se había podido demostrar nada, Robert siempre supo que ella se había librado de Peter para poder estar con él, tal y como sugería el hecho de haberse casado de nuevo sólo unos pocos meses después de haber enviudado. Hoy el viudo era él y los viejos fantasmas de la persecución policial, la prensa y las habladurías volvían de nuevo a su vida, y la larga sombra de Jack se cernía sobre su apesadumbrado ánimo.

Dos nuevos asesinatos fueron perpetrados en Boston en el escaso periodo de un mes, con las mismas características que el que había acabado con la vida de la joven Julia Writer, y por supuesto, de igual forma que se habían cometido los asesinatos de la calle Whitechapel, en Londres. De nuevo la gente hablaba a espaldas de Robert. Todos conocían el carácter afable del inmigrante inglés y pocos eran los que no disfrutaban con su grata compañía, aunque una mayoría ignoraba cómo se ganaba la vida, ya que, a pesar de haber disfrutado años de la generosa parte de la herencia de su tío Milius, muchos creían que ésta se había consumido ya. Niños y mayores eran tratados de forma exquisita por Robert, que ahora veía como el recelo y la desconfianza se instalaban una vez más en sus vecinos y conocidos.

La investigación oficial no dio frutos y Robert nunca fue formalmente acusado por los asesinatos, pero una investigación paralela, llevada a cabo por el sargento David Jones, a raíz de unas declaraciones de Susan Fincher, arrojó algo de luz sobre el caso del destripador de Boston, sobrenombre por el cual empezaba a conocerse al responsable de las muertes de las jóvenes. Al parecer, en una ocasión, Susan se había peleado con su novio un sábado por la tarde. Un problema de celos, felizmente resuelto, según palabras de la sirvienta. El caso es que esa noche la muchacha se había quedado a dormir en la hacienda de Robert Brammer —siendo éste ajeno a los planes de Susan—, relatando al sargento Jones cómo su patrón había vuelto a casa poco antes del amanecer, entrando por la puerta trasera de la finca, con lo que le pareció un cuchillo en una mano y una especie de capucha en la otra.

No tardó en esclarecerse que Robert Brammer era el verdugo de una institución penitenciaria de Weymouth, una localidad costera próxima a Boston. Brammer dijo haber necesitado el cuchillo para quitar la vida de un moribundo perro atropellado por su carruaje, y al parecer satisfizo la curiosidad del sargento Jones, que le pidió disculpas con quizás demasiad efusividad, al tiempo que agradecía la colaboración cuidadana de la señorita Fincher. Robert acogió con bondad las disculpas del sargento y se mostró comprensivo con la actitud de Susan.

Lo que nunca llegó a saber la opinión pública, ni pudo esclarecer investigación alguna, fue que la misma enfermedad que había acabado con la madre de Robert Brammer, galopaba ahora sin riendas por la sique de su hijo. La esquizofrenia que Robert sufría había sido el silencioso cómplice que había tomado el mando de su voluntad, y sería la misma que esa preciosa noche de octubre acabaría con la vida de Susan Fincher, tras haberle seccionado el cuello, degollándola con dos finos tajos.

lunes, 26 de septiembre de 2011

SÁBANAS. SEGUNDA PARTE Y EPÍLOGO. VERSIÓN ALTERNATIVA


La señora Sullivan corrió frenéticamente hacia el rellano, empujó la entreabierta puerta y se lanzó escaleras abajo. Todo rastro de raciocinio o lucidez se había evaporado ya de su cabeza, y eran simples impulsos instintivos los que ahora atendían la tienda situada en lo alto de su cabeza. Se deslizó por las escaleras con más rapidez que las arcadas que asoman por la boca del estómago cuando uno se ha pasado toda la tarde comiendo pastel de carne. Había olvidado por completo que tal vez alguien podría estarla esperando, justo en el comienzo del jardín, en el preciso lugar en el que ahora se encontraba.

Se detuvo, dejó de correr y completó el tramo que la separaba de las sábanas caminando a buen ritmo, sin darse prisa pero sin concederse tampoco ninguna pausa o vacilación. Mientras caminaba pudo constatar que efectivamente las sábanas volvían a flotar ligeramente, dejándose llevar por el caótico vaivén en el que las corrientes de aire las sumergían. Cuando hubo llegado al pie de la mojada colada, el agua no era lo único que chorreaba. Un rastro de fresca sangre de vaca que ella nunca llegaría a identificar goteaba ahora formando un pequeño charco que empapaba la vegetación.

Recordó una conversación que tuvo con Amy Waters en tercero. «¿Por qué crees entonces que son verdes y no blancos?», había preguntado Amy. Lucy pensó durante un rato y sólo acertó a responder que tal vez eran verdes los que eran verdes y blancos los que eran blancos. Quizás los habría rojos y amarillos ella lo ignoraba. Creía en definitiva que los colores de las batas de los cirujanos los dictaba la moda, como todo lo demás. ¿Qué otra explicación podría haber? «Es por la sangre, so mema», había revelado Amy por fin. «Si fuesen blancos, el contraste con la sangre habría sido horrible, y a mucha gente le habría dado un patatús al despertarse y ver su sangre esparcida por toda la bata de un matasanos. El verde disimula bastante bien el color de la sangre, ¿sabes?». Puede que eso fuera cierto en los hospitales, con todas esas lámparas y bombillas arrojando su luz difusa por todas partes, pero allí, en su jardín de Nueva Inglaterra, el rojo carmesí de aquel ignoto y pastoso líquido parecía contrastar muy bien con el verde de su césped.
 
Sintió arcadas. Se obligó a si misma a seguir allí de pie, presentando batalla a las válvulas y cierres de su estómago, que amenazaban con abandonar el barco y echarse a los botes salvavidas. Resistió y pudo contener el vómito. Cuando el control sobre si misma se hubo restituido se irguió y se dispuso a examinar en detalle el manchado juego de sábanas. La caligrafía parecía distinta a las veces anteriores, aunque sólo estaba elucubrando. Lo que desde luego sí era nuevo de esta vuelta eran las pequeñas manchas de sangre que pudo distinguir sobre las esquinas de las sábanas. Parecía como si alguien las hubiera sujetado deliberadamente por los extremos.


 ¡De eso se trataba! Alguien había sostenido las sábanas cuando había comenzado la sonata para campanitas número diecinueve en la mayor de Lucy Sullivan. Así que no lo había pillado por poco. Desde el salón no pudo haber visto al responsable porque éste se había escondido tras las sábanas. Pensó que si tal vez el frustrado pintor de basílicas había permanecido escondido mientras ella observaba las inmóviles sábanas, había tenido que huir precisamente cuando ella bajaba por las escaleras. Por tanto, debía haber todavía un rastro que delatase su presencia justo dónde ella se encontraba. Este reciente hallazgo detonó una explosión de júbilo y despreocupación en lo más profundo de su ánimo y sintió cómo las fuerzas volvían a ella. «No volváis a dejarme», pensó.

Comenzó a buscar alrededor de sus pies, de adentro a afuera y en espiral. La pista que andaba buscando no tardó en aparecer; se trataba de unas pisadas en la hierba, justo al lado de uno de los bordes de la sábana. Junto al hundido césped había unas ligeras manchas que sólo pudo contemplar bien al agacharse, pero que resultaban evidentes. Había gotas de sangre dentro de varias de las pisadas que logró identificar, lo cual demostraba que la persona que había estado jugando con sus sábanas las había pisado después de que cayera la sangre al césped.

Sólo unos metros bastaron para señalarle la dirección que había tomado el mezquino responsable de sus crispados nervios. Todo parecía indicar que se había dirigido hacia la casa de Philip y Sarah Pennyman. Sin embargo, lo que no tuvo tiempo a comprobar fue que las pisadas de ida habían traído también al misterioso pintor desde casa de los Pennyman, pero los sollozos de Terry la habían alejado para siempre de llegar a semejante conclusión. Se había hecho daño no sabía muy bien con qué, y aunque las explicaciones de Terry resultaron poco convincentes y esclarecedoras, pensó que tal vez por hoy había tenido bastante, y que estaba bien dejarlo por el momento.

Esa noche creyó haber resuelto el misterio. Philip Pennyman. Philip o Sarah Pennyman. Uno de los dos era el responsable. De eso parecía estar segura. Era poco creíble que alguien hubiese estado utilizando el jardín de sus vecinos para iniciar sus incursiones en el suyo propio sin que éstos, o al menos uno de los dos, no se hubieran dado cuenta. A menos claro que ambos estuviesen metidos en esto hasta las rodillas. Tal vez se habían estado turnando para llevar a cabo el ritual de los mensajitos, y no pudo evitar pensar que tal vez eso era amor, en una variante muy retorcida, desde luego, pero amor al fin y al cabo. Siguió con sus cavilaciones un rato más y por fin se quedó dormida.

Al día siguiente quiso llevar a Terry a la consulta del doctor Stevens para asegurarse de que no era importante que lo que le había ocurrido al chico el día anterior. El muchacho pareció haber olvidado que la había llamado a gritos, asegurando que se encontraba bien y que quería seguir con su colección de mariposas. Tras comprobar que el chico parecía estar ciertamente sano como una lechuga, le dio un beso tierno sobre le mejilla izquierda y dejó que se fuera a jugar al arroyo. Nada reseñable ocurrió ese día y Lucy Sullivan disfrutó de un agradable y apacible final de semana que no volvería a disfrutar durante mucho, mucho tiempo.

La nueva semana trajo consigo un ligero descenso de las temperaturas, y aunque el clima en esa parte del estado era bastante cambiante por esas fechas, Lucy no pudo evitar mostrar cierto pesar por el mal tiempo que se avecinaba. El verano era lo bastante aburrido sin su marido como para tener que soportar encima las inclemencias del tiempo. Se resignó y quiso aprovechar el que posiblemente sería el único día de la semana que no llovería, así que volvió a tender una nueva colada, antes de que se pusiera a llover durante los próximos días. Esa tarde Mike y ella pasarían la tarde juntos, ya que los técnicos de mantenimiento estaban instalando la nueva maquinaria y el señor Phelam había liberado de la jornada vespertina a Mike y a sus compañeros de turno.
 
Al caer el sol Lucy escuchó el repicar de las campanitas, y sobresaltada abandonó la cómoda postura que hasta entonces había encontrado en el pecho de su marido. Rápidamente bajó las escaleras y esta vez el rojo carmesí del repetitivo mensaje se hallaba escrito en las sábanas del muchacho. Miró furiosamente hacia el jardín de su vecino y no pudo encontrarlo. Siguió girando la cabeza y cerca del arroyo, al pie de un árbol pudo distinguir la silueta de su hijo, que suavemente rasgaba la línea del horizonte. Corrió hacia él apresuradamente, y al llegar a su lado, se agachó y lo abrazó fuertemente. Notó que al niño le faltaba la respiración y que luchaba incansablemente por recuperar el aliento, como si en lugar de haber estado apaciblemente sentado allí durante un buen rato, hubiese llegado junto al arroyo poco antes que ella.

Sus manos sostenían las del muchacho y lo aupó con delicadeza y con firmeza al mismo tiempo. No dijo nada y el muchacho pareció entender que se había hecho tarde y que su madre simplemente lo había ido a buscar para cenar. A medio camino el muchacho se soltó de la mano de su madre y corrió hacia la casa, con grácil paso. Al llegar al pie de la colada, Lucy sintió las manos pegajosas, se las miró y pudo ver cómo una sustancia carmesí, de densa consistencia se había adherido a ellas. Desgraciadamente pudo ver también como Philip Pennyman le obsequiaba con una de sus perturbadoras miradas. No hizo ni un solo gesto que pudiese delatar que le había prestado la menor atención. Giró sobre sus talones y entró en el garaje. Mientras se lavaba las manos pensó cómo había llegado a mancharse, y por muchas vueltas que le dio, siempre llegaba a la misma conclusión. Ella todavía no había tocado las sábanas cuando echó a correr al encuentro de Terry. Lo había abrazado. Lo había aupado. Había recorrido medio camino con el muchacho sosteniendo su mano, pero no había tocado las sábanas.


 El impacto en la mente de Lucy fue brutal. De repente todo su mundo estaba patas arriba; súbitamente tenía la sensación de que nada o nadie era real, de que ella misma debería estar seguramente loca de remate si pretendía creer que todo esto podía estar sucediendo de la forma en que se estaba desarrollando. «Las cosas son blancas o negras», se repetía una y otra vez. «Si es de día no puede ser de noche, y viceversa. No es posible que el Norte haya ganado la guerra y que ahora los blancos estén recogiendo el algodón de los negros». La mente de Lucy se encontraba en una encrucijada. Ahora más que nunca, luchaba una intestina batalla consigo misma que tal vez no podría ganar nunca.
 
Lucy Sullivan se mostró taciturna durante los días siguientes, descuidando sus tareas domésticas y llegando incluso a ignorar dónde o qué se encontraba haciendo Terry durante la mayor parte del día. Mike había vuelto al trabajo y ella y el muchacho se habían quedado solos, como había venido sucediendo durante todo el verano, y a la mujer se le hacía muy incómodo, a veces insoportable, compartir la misma habitación que el chico o sobrellevar incluso su propia presencia. Es por eso que volvió a dejarle comer en el salón, mientras veía la televisión, siempre y cuando no dijese nada a su padre. Terry así se lo había prometido, y aunque ahora mismo el muchacho formaba parte del saco de personas repugnantes que echaría a un río helado de Maine en invierno para ver cómo luchaban por evitar ahogarse, tenía la certeza de que el muchacho no hablaría. Que dios le perdonase, pero era cierto que había llegado a aborrecer al chico.

Aún con todo no pudo ni de lejos entrever su final. Este sobrevino varios días después, al mediodía de un soleado jueves. A Lucy Sullivan jamás se le habría ocurrido pensar que un día u otro tenía mejor o peor pinta para morir, pero de haber sido así, seguramente habría pensado que, en efecto, se trataba de un precioso día para morir. Mike se encontraba en el jardín, cortando leña. Pronto terminaría la época estival y una buena reserva de leña era indispensable para poder resistir el gélido invierno de Nueva Inglaterra y sus despiadados descensos de temperatura. Lucy había acabado de recoger los platos y los estaba fregando cuando oyó una vez más el estridente sonido de las campanitas. De haber comido en un restaurante chino esa misma mañana, Lucy habría recibido un mensaje muy parecido a éste en su galletita de la suerte: «Hoy de nuevo oirás las campanitas. Pero no temas, cariño. Serán las últimas.»

Bajó las escaleras gritando y chillando como nunca lo había hecho. Cuando llegó al pie de las sábanas, ni su marido ni el chico se hallaban cerca. Mike no había terminado su labor, había aún decenas de leños que estaban esperando ser descuartizados, y el hacha estaba clavada en un gran leño cortado por la mitad. Lo que si pudo encontrar fue de nuevo el carmesí mensaje escrito una vez más sobre sus pálidas sábanas. Al pie de las mismas, una bota de Mike se había quedado embarrada y se la había dejado atrás. Un poco de sangre había goteado desde la blancura mancillada de las sábanas hasta el empeine de su bota, silencioso testigo del viaje que Lucy estaba a punto de emprender. Ese último «Te Quiero» condujo a Lucy a locura y a su trágico final.

Subió lentamente las escaleras con la bota en sus manos, repasando mentalmente todo lo acontecido desde las últimas seis semanas. Contó las escaleras. Diecinueve. Mike y ella se habían casado un diecinueve de Junio, y un año y pocos meses después, en Octubre, había nacido Terry. Hoy era día diecisiete, pero se convenció a sí misma de que le resultaría imposible esperar. Lo haría hoy mismo. Dejó la bota perlada de sangre justo delante de la puerta del baño, cerró la puerta con llave y se abrió las venas con una cuchilla que su marido había estrenado esa misma mañana. Eso la reconfortó.






EPILOGO





Truman Boulder se había ido recostando poco a poco conforme escuchaba pacientemente y con cierto desinterés el relato de los acontecimientos. Ahora que había terminado, se dirigió a ella.

—Está bien señora Sullivan, ahora descanse. No se incorpore todavía, permanezca tumbada un rato más, si es tan amable —El doctor Boulder la volvió a mirar. Una extraña sensación de malestar recorría su espina dorsal—. Bien, puede levantarse ahora.

Lucy Sullivan comenzó lentamente a incorporarse. La cabeza le pesaba una tonelada y se sentía mareada. Un ligero zumbido se había instalado en su cabeza pero parecía irle bien. Finalmente adoptó una postura semi erguida y se sintió mejor. Por fin habló.

—Dígame, doctor Boulder, ¿estoy loca? —espetó con un sutil tono de reproche.

—Oh, no, querida. Usted no está loca —creyó mentir el facultativo—, sólo necesita un poco de ayuda, una puesta a punto, si me lo permite. Y creo conocer a quién puede proporcionársela.

Truman Boulder pulsó un botón e inmediatamente se accionó un mecanismo que descorrió una enorme cortina. Al otro lado de la misma, un diáfano cristal separaba la estancia de una pequeña sala de espera en la que pacientemente aguardaban Terry y Mike Sullivan. Lucy se puso de pie y miró al otro lado del cristal, pero no consiguió ver nada, de modo que se acercó un par de pasos e inclinó la cabeza, tras lo cual profirió un desgarrador grito que se introdujo en el cerebro del doctor Boulder como si un reactor hubiese despegado en sus propias narices.

—¡¡Dios mío, es él!! ¡¡Dios mío, no!! ¡¡Es él!! ¡¡Es él!!

—¡Tranquilícese, señora Sullivan! —corrió intentando asirla.

—¡Oh, no! ¡Es mi hijo! ¡Mi hijo Jamie!

viernes, 23 de septiembre de 2011

VIAJAR

Se hallaba conmovida. Una gran emoción recorría todo su ser y por primera vez, en toda su vida, haría un viaje. Tenía quince años y desconocía lo que uno siente al pasarse unas pocas horas en el asiento de un viejo coche, camino de la playa. 

Había visto películas, leido libros, hojeado revistas y, epistemológicamente hablando, conocía todos y cada uno de los aspectos que un viaje podría  ofrecerle, incluidas las codiciadas y enriquecedoras experiencias personales que tanto anhelaba, pero nunca se había movido de su casa.


Por encima de todo deseaba sentir el sol en sus pálidas mejillas; poder sentir la brisa del mar alborozando sus cabellos y caminar largas horas a la orilla del mar, junto a las bulliciosas gaviotas. Cada día suspiraba por vivir la inocente y flemática vida de la gente que se va de vacaciones. 

Cada día lo deseaba más y más. Hoy por fin daría comienzo su ansiado viaje. Unos pocos kilómetros separaban el hospital St. James de la casa que durante toda su vida había compartido con su secuestrador. Hoy por fin sería libre. Hoy viajaría...

SÁBANAS. SEGUNDA PARTE Y EPÍLOGO


SEGUNDA PARTE

La amenazadora conclusión a la que había llegado todavía la aturdía. Echó un último vistazo a las inmóviles sábanas, suplicando desesperadamente a un dios de bondad y de amor que las moviera por ella. Se conformaba con un ligero vaivén, aunque no le haría ascos a una suave brisa, algo que de forma casi imperceptible le ayudara a aferrarse al que parecía ser el último y recóndito escondite de la cordura de su mente. No sucedió nada.

Muy lentamente se incorporó —se había sentado sin percatarse siquiera de ello— y con gesto resignado salió del salón, bajando a continuación los diecinueve escalones que separaban la planta principal de la casa del sótano. Durante esos diecinueve escalones tuvo tiempo de serenarse un poco y reunir de nuevo todas las fuerzas que le restaban, que non eran demasiadas. Una vez se hubo encontrado cara a cara con la sábana que permanecía tendida delante de ella, alzó por fin la mirada y tuvo que contener un grito. Allí estaba. Una vez más encontró lo que andaba buscando, escrito en un rojo carmesí que a punto estuvo de lacerarle el cerebro. Quiso taparse la boca pero no llegó a tiempo y temió que Terry pudiese haberla oído. No fue así.

Su inmediata reacción fue golpear la sábana, en una mezcla de impotencia y desahogo. No le sorprendió lo que sucedió a continuación. Había cerrado ambos puños y sus antebrazos se mostraban ahora dispuestos para descargar el golpe, mientras sus brazos permanecían paralelos al suelo. Pero sus esfuerzos eran en vano. No podía moverse. Ahí estaba, de pie, con los brazos extendidos, dispuestos a descargar toda su ira contra una no tan impoluta sábana blanca y no era capaz ni siquiera de acercarse a menos de un palmo. La repentina inmovilidad hizo trizas su raciocinio y lo único lógico que acertó a pensar estaba relacionado con esos endiablados tebeos que leía su hijo, y que al parecer hablaban de telekinesia y de campos de fuerza que no podían ser franqueados por los mortales. 


«Ya ves, al final todos esos cuentos resultarán ser ciertos y terminarán por hacerse un hueco en nuestras vidas. Las reuniones de los domingos en casa de tía Martha no volverán a ser las mismas», rió ligeramente divertida. Comprobó que al dejar de pensar en las sábanas sus brazos se iban relajando poco a poco, mientras se iba separando paulatinamente de ellas. No tardó en cruzar por su cabeza la absurda idea de que las sábanas no dejarían que las maltratase y tendría que buscar su alivio en otra parte. Incapacitada para llevar a cabo su absurda venganza, y terriblemente frustrada, dio media vuelta y se fue por dónde había venido, con los nervios hechos añicos y la seguridad de que nunca más volvería a ser la misma.

El pavo sería lo único que acapararía toda la atención de Lucy Sullivan en lo que restaba de esa apacigua y tranquila mañana de verano. Terry desapareció por completo de su atenta vigilancia, ahora negligente. El muchacho estaba siendo bien educado y, como suele decirse, comenzaba a hacer acopio de bonitos y caros muebles que con el paso del tiempo iría aculando justo dos centímetros debajo de su preciosa cabellera. Más tarde ella llegaría a recordar ese día como el primer día en que había comenzado a distanciarse del chico.

 Mike Sullivan acostumbraba a llegar a casa un poco antes de la una y cuarto de la tarde y ese día no hizo una excepción. Terry caminaba junto a él y cargaba de buena gana con el pequeño bolso de su padre, cruzado sobre el pecho, y con su gorra de trabajo. Ambos parecían felices y recubiertos de una doble capa antioxidante que los protegía de las preocupaciones. Lucy pediría una de esas para Navidad.

El almuerzo transcurrió veloz, como de costumbre, y una vez dieron cuenta de un buen trozo de pavo cada uno, un poco de verdura y una buena porción de pastel —Terry tomó la más generosa de las tres, y habría repetido si le hubiesen dejado— Mike abrió la ventana del salón para no impregnar la casa con el humo de su pipa. El aroma del tabaco que Mike Sullivan fumaba era particularmente denso, con infinidad de fragancias que lo hacían delicioso e insoportable a un mismo tiempo, y que a muy pocas personas dejaba indiferente. Lucy se había acostumbrado al hediondo aroma del tabaco de su marido, pero hoy parecía mareada al respirarlo.
 
Advirtió que tanto Mike como Terry la miraban con cierto pasmo, y pudo darse cuenta de que se encontraba pálida, a pesar que ninguno de ellos dijo ni una sola palabra. Mentalmente pidió permiso para abandonar momentáneamente la unidad familiar, y ella misma se lo concedió. Los hombres no parecieron observar nada fuera de lo común. Una vez en el lavabo pudo comprobar que efectivamente su tez había palidecido ligeramente, pareciendo cobrar por momentos un aparatoso tono cetrino que pronto desapareció con el suave masaje de ambas manos enjabonadas sobre su enjuto rostro.

Se concedió unos segundos antes de volver al salón junto a los chicos, que aprovechó para auto sermonearse delante del espejo. Se reprochó su falta de aplomo y sus nervios de mantequilla. Revolvió la repisa del lavabo en busca de unas píldoras que tragó a duras penas, ayudándose de un poco de agua. Inmediatamente echó un nuevo vistazo a su rostro, en el que comenzaba a formarse una histriónica risa, y cerró de golpe la puertecilla de la repisa, al tiempo que vio, a través del espejo, el mensaje que había escrito en la puerta: «oreiuQ eT».

El shock que sufrió la mantuvo en cama durante las dos semanas siguientes. Mike tuvo que ausentarse del trabajo y el señor Phelam accedió finalmente a no echarlo de la fábrica. Todo el mundo en el pequeño pueblo de Humblog había oído decir que el doctor Stevens había sido el que había evitado que echasen a Mike. Y no había resultado tarea fácil, pues el señor Phelam ya tenía preparado un finiquito para Mike y su familia —una pequeña cantidad que resultaba poco más que limosna—, aconsejado por sus abogados, que consideraban inapropiada la falta de compromiso de Mike con la empresa en unas fechas que tachaban de cruciales para el futuro de la empresa. El señor Sullivan jamás tendría la oportunidad de devolverle el favor a Roger Stevens.

El día en que Lucy Sullivan se había desmayado, Mike la había llevado al piso de arriba, a la habitación que compartían. Jamás la había cargado en brazos con tanta facilidad, parecía como si de los cuarenta y ocho kilos que pesaba ella se hubiesen quedado la mitad por el camino. El niño había esperado todo el tiempo de pie, al lado de las escaleras. La grave expresión del rostro de su padre le confirmó de alguna manera que ahora sí podía entrar en el baño. Mientras tanto, su padre cruzó por su lado sin prestarle la menor atención y se dirigió al garaje, salió al jardín y recogió la ropa que empezaba ya a cuartearse. Con mucho cuidado había dejado las sábanas para el final, y dejando la ropa seca en una tina, introdujo las sábanas en la lavadora. Esa misma noche las tendería y volvería a recogerlas poco antes del amanecer, dejándolas en la misma tina que el resto de la colada; ahora, fregaba distraídamente sus manos manchadas de sangre.

Subió de nuevo las escaleras, pausadamente, pensativo y todavía con un gesto grave en su cara, que no se borraría en los próximos días. Miró al chico. Ahora era él quién se disponía a bajar al garaje para deshacerse del cubo y del paño que había utilizado para limpiar la puerta del baño en dónde su madre había sufrido una crisis nerviosa de la que nunca se recuperaría. Mike paseó la mano por la cabeza del niño, y finalmente embarulló el pelo del muchacho, que respondió a la caricia de su padre con una ligera sonrisa de complicidad.

 Durante los siguientes días Lucy se mostró incapaz de luchar contra su conmoción, sumiéndose por momentos más y más en un trance que la devoraba tanto física como síquicamente. Al sexto día pareció mejorar repentinamente y el doctor Stevens dejó por fin de temer por su seguridad. Dio instrucciones precisas a Mike de cómo cuidar de su esposa y le dijo al chico que tendría que portarse como un hombre y ayudar a su padre en todo lo necesario.  

La siguiente semana transcurrió con la misma rutina que transcurre cualquier semana de una familia americana media abocada al cuidado de un enfermo terminal o crónico. Al principio todo el mundo se siente un poco fuera de lugar y no sabe muy bien como ha de comportarse, incluido el enfermo, pero esa sensación termina por diluirse con el paso de los días y al final todos asumen su rol en el juego. Eso es lo que le estaba pasando a Mike y al pequeño Terry, que había resultado ser un cocinero de mucho cuidado.

El decimocuarto día de reposo de Lucy, los chicos le habían preparado unas tortitas para desayunar, un vaso de zumo de naranja recién exprimido y una buena taza de café, con mucho azúcar, como a ella le gustaba. Su aspecto era casi radiante. Le había sentado bien el descanso y había ganado algo de peso, cosa no muy común en la mayoría de las personas que se ven obligadas a quedarse encamadas un par de semanas. Mike la miró con ternura y sonrió al pensar que hoy quizás tendría que emplearse a fondo si decidía llevarla de nuevo sobre sus brazos.

Por la mañana permaneció todavía en cama, recostada sobre la almohada, mientras hojeaba unos viejos libros de historia europea, una de las pasiones de su juventud, pero tenía el firme propósito de levantarse esa misma tarde. En sus manos descansaba un volumen sobre Alejandro Magno, uno de sus personajes históricos predilectos. El sopor del mediodía la hizo arremolinarse a un lado de la cama, mientras se decía a si misma que sólo echaría una pequeña cabezadita. La humedad que sintió en su entrepierna la despertó bruscamente. Notó las sábanas impregnadas de un líquido demasiado viscoso para ser orina, pero se dispuso a cambiarlas de inmediato, no deseaba que ni Mike ni Terry se enterasen. Dio un pequeño respingo y salio de la cama deshaciéndola, dejando al descubierto un horrible mensaje escrito en un implacable rojo carmesí.

Mike Sullivan estaba cortando leña en el patio trasero de su casa, con Terry a su lado, que hojeaba satisfecho su nuevo álbum de mariposas, ¡ya tenía dos! Ambos oyeron un punzante y agudo grito que provenía de la habitación en la que había dormido Lucy las últimas dos semanas, levantando sus cabezas al tiempo que la ventana se rompía en mil pedazos y escupía a Lucy al vacío. El lacerante y persistente grito se prolongó hasta que el suelo recibió el cuerpo ya inerte de Lucy, con un último sonido amortiguado.


EPILOGO




Mike Sullivan acababa de salir de la consulta del doctor Fulton y éste estrechaba su mano con un marcado gesto paternal. Todavía con la mano de Mike entre la suya, se dirigió a su secretaria.

—Betty, ¿quieres dar cita al señor Sullivan para el próximo martes? —preguntó mientras enseñaba sus impolutos dientes, pagados con el dinero de los lunáticos a los que atendía.

—Claro, doctor Fulton. Venga por aquí, señor Sulllivan —a Mike la sonrisa de Betty no le parecía tan forzada como la de Peter Fulton.

El doctor Fulton salió a fumarse un cigarrillo y se encontró con Roger Stevens practicando el mismo sucio y repugnante vicio. Hablaron del tiempo, de la huelga de personal y por fin, de Mike Sullivan. Es mentira eso de que los médicos guardan el secreto acerca de sus pacientes. Y no quieran saber lo que hacen los curar con las confesiones que les hace la gente…

Peter Fulton se frotaba las manos. Mike Sullivan era una mina de oro, y eso que todavía estaba empezando con él. El martes vendría el chico y «Eso será de traca», le había dicho al doctor Stevens, que mascullaba algo entre dientes. El doctor Fulton seguía hablando y decía que creía conocer el origen de la locura de Lucy: Jamie, su hijo no nato. No paraba de repetir una y otra vez las teorías del comportamiento que había oído una y mil veces en la universidad, sin darse cuenta de la creciente palidez del doctor Stevens. Por fin Roger dijo algo que Peter pudo comprender, aunque hablaba entre sollozos.

—Pobre mujer. La hemos matado —había comenzado a decir, con toda la atención del doctor Fulton puesta en él—, sólo nosotros la hemos matado. Nunca debimos haberlo hecho, pero lo hicimos y ahora pagaremos por ello.

Fulton estaba estupefacto, pero sospechaba que el doctor Stevens no pararía de hablar hasta decir todo lo que necesitaba decir. Así que no abrió la boca y le dejó continuar.
 
—La cárcel no es castigo para un hombre como yo, de setenta y dos años, seguramente pueda evadirla, pero no podré escapar nunca de mi cruel destino —hizo una intrigante pausa, al tiempo que encendía un nuevo cigarrillo—…, el último, lo prometo.

Peter Fulton trató de darle un golpecito, como si se tratase de una televisión con una antena defectuosa, para que continuase. Definitivamente, el morbo y la sordidez eran parte del impulso vital que este hombre buscaba todos los días al levantarse por las mañanas.  El doctor Stevens apuró una última calada y prosiguió entre sollozos.

—¿Te han hablado alguna vez del hijo muerto de los Sullivan? Claro que si, este pueblo es pequeño y el deporte regional es el cotilleo. No les culpo.

—Sí, Roger. Pues claro —asintió con renovado interés.

—Pues debes saber que el chico no nació muerto —confesó al fin Roger Stevens—. Ni siquiera se murió al poco tiempo de nacer. Se lo entregamos a una familia que no podía tener hijos. No fue una buena idea, por supuesto, pero tampoco parecía mala con cinco de los grandes en cada uno de nuestros bolsillos —dijo al tiempo que encendía un nuevo cigarrillo y se adentraba con él en el hospital, ya todo le importaba una mierda.

—Cielos, Roger… —Peter Fulton acababa de echar el desayuno.

El doctor Fulton solicitó esa misma tarde poder echar un vistazo a unos viejos archivos del hospital, según él para documentarse para un trabajo que estaba haciendo el colaboración con una universidad del condado. Allí fue donde finalmente averiguó el nombre de la familia que se había llevado a Jamie. Lo que el doctor Fulton no pudo averiguar fue el trato que esa familia había dado a Jamie, el cual había permanecido la mayor parte de su vida recluido en el sótano de la casa de Philip y Sarah Pennyman con las cuerdas vocales extirpadas.

martes, 20 de septiembre de 2011

DESPERTAR

(Relato presentado al Primer Concurso de Relatos del Centro de Día "A Concordia", de Ribadeo. Septiembre de 2010. Cuarto Puesto)




UNO


Había estado caminando durante semanas y llevaba más de dos días sin beber. Tenía la garganta llena de supuratorias llagas que pronto acabarían con él si no encontraba agua en las próximas horas, y para colmo, encima de su cabeza, el implacable sol de mediodía servía de justo verdugo a todo aquel que hubiese osado permanecer más tiempo del indicado bajo sus despiadados rayos.

Casi al caer la tarde se encontró con un pequeño arroyo que fluía valle abajo con la delicada sinuosidad de aquellas cosas que se saben importantes y que no se dan prisa en sus quehaceres diarios, tal es el estatus que han alcanzado a lo largo de infinitas repeticiones a lo largo de los siglos. El arroyo se encontraba flanqueado por verdes hierbas acariciadas por la fresca brisa vespertina, lejos ya del alcance del sol, que había decidido retirarse —como venía haciendo cada día desde el principio de los tiempos— al otro lado de la colina, para tener su privado encuentro con la Luna, antes de que ésta entrase en su sideral circuito nocturno.


DOS


No recordaba su nombre y apenas podía decir si había hecho alguna cosa en su vida que no fuese caminar sin rumbo. Cada anochecer se recostaba sobre un árbol caído, una roca no demasiado sinuosa o tal vez al cobijo de alguna casa o establo abandonados al margen del camino que a su juicio había ya recorrido demasiadas veces y durante demasiados años; esa sensación era el único lúcido recuerdo que albergaba su maltrecha memoria.
Al cobijo de una buena encina se echó a descansar y a comenzar una vez más la invocación de sus recuerdos, que pronto olvidaría de nuevo, como cada noche, justo al romper el alba. Pronto se quedó dormido, cansado por los ya miles de kilómetros que a su parecer habían recorrido sus viejas y desgastadas piernas, extasiado con el lento y delicioso discurrir del arroyo. Durmió y soñó sus sueños.


TRES


En uno de sus sueños, repetitivo y recurrente, se encontraba al fondo del jardín de la residencia de Décimo Junio Bruto, en compañía de otros cuatro hombres —de los que desconocía su identidad— charlando, dejando que ellos mismos, influenciados por los efluvios de las pócimas y las bayas venenosas que previamente había mandado introducir en sus copas de vino, conspirasen sobre el asesinato de Cayo Julio César.

A él no le gustaba ser el protagonista, prefería verlo todo desde la grada, y no le importaba en absoluto el que tuviesen que pasar generaciones enteras, incluso eras, para ver el resultado de sus acciones, por lo general llevadas a cabo en la trastienda de la historia.



CUATRO


Durante muchos años había desconocido tanto el origen como el motivo de sus sueños, y el hecho de que por alguna extraña razón se viera a si mismo en las situaciones que su descanso nocturno le ofrecía no dejaba de resultarle inquietante y misterioso, al mismo tiempo que cada nuevo día ejecutaba una y otra vez el tedioso ejercicio de la interpretación de sus visiones, así como el intentar poner algo de orden en sus vastos y quizás ajenos recuerdos, que una vez más deberían diluirse y ser olvidados al amanecer, tal y como se habían diluido la mayoría de las supersticiones en la noche de los tiempos.

Al final de la noche, poco antes del alba, volvería a comprender —día tras día y durante posiblemente una eternidad— que tales sueños eran efectivamente sus recuerdos, que tal vez estaban siendo purgados noche tras noche, condenado a no recordar nada de su pasado, una vez que el astro rey volviese a vencer a las tinieblas que la gran madre había tejido sobre el escaparate nocturno del cielo.


CINCO


Las primeras luces del alba habían roto la noche, que perezosamente se retiraba a su diurno escondite, esperando de nuevo su oportunidad de ceñirse sobre el mundo, en un nuevo intento de sumir las mentes de los hombres en un profundo pesar. A la suave caricia del viento matinal responde el demacrado rostro del extraño sin edad, que una vez más deberá tratar de volver sobre sus propios pasos y averiguar qué lo ha estado guiando sin rumbo aparente durante quien sabe cuanto tiempo.

Pero hoy descubre que todo ha cambiado, hoy por fin recuerda al amanecer. Se ufana por recordar todos y cada uno de los capítulos de su vida, por conocer hasta el último de los recovecos de su distorsionada mente, que poco a poco ha de volverse tan lúcida y manipuladora como antaño solía serlo, se esfuerza por guardar definitivamente en su memoria todos y cada uno de los recuerdos que ha de evocar, ahora si, de una vez por todas.


SEIS


Recuerda haber nacido en un lugar llamado Antioquia, aunque desconoce si todavía existe o si, como mucho se teme, haya desaparecido hace ya muchos siglos. Recuerda haber incitado a millares de buenos hombres a alzarse en armas contra sus semejantes con el único propósito de aniquilar a generaciones enteras de pueblos ya extintos, recuerda haber tenido seguidores en todas y cada una de las más inútiles y aterradoras guerras de la humanidad, y recuerda haber estado al servicio del mal desde su más tierna infancia. Recuerda asimismo, haber escrito las más trágicas y estremecedoras páginas de sucesos de las más pobres y miserables regiones del mundo.

Pero lo que no recuerda —quizás ni él mismo se atreva a hacerlo— es el por qué ha hecho todo lo que ahora, por primera vez en su vida —o al menos en muchos años— parecen vívidos recuerdos de su pasado, recuerdos que harían estremecerse de terror al mismísimo diablo.


SIETE


Y es que por fin comprende. Al fin ha comprendido la esencia de su naturaleza, al fin sabe todo aquello que durante generaciones enteras ha tratado de identificar, y que durante miles de años ha tenido en la punta de la lengua, y que tan fácilmente se ha desvanecido con cada una de los cientos de miles de albas que sus eternos ojos han saludado. Al fin puede descansar tranquilamente, al fin puede dormir sin recuerdos. Un nuevo día comienza.

Había estado caminando durante semanas y llevaba más de dos días sin beber...